Fin4Q

"Rogue Trader"

2012-02-06T20:21:00.004+01:00

W 1803 roku Stany Zjednoczone kupiły od Francji Luiznanę. Zakup stanowił 1/3 dzisiejszego terytorium USA. Inicjatywa wyszła od Thomasa Jeffersona. Napoleon wyraził zgodę, bo bawił się w zdobywanie Europy i potrzebował pieniędzy. Nie potrzebował za to wojny z Ameryką. Transakcję finalizował pan Francis Baring. Jego instytucja finansowa rozwijała się i prosperowała aż do lat 90 XX wieku. W styczniu 1995 roku szacowny i potężny bank upadł przez spekulacje jednego człowieka – Nicka Leesona. Zwykłemu pracownikowi udało się położyć wielką organizację. To nie byłoby możliwe bez komputeryzacji, dźwigni finansowych i czynnika kluczowego: totalnej ignorancji zarządu, który nie zadawał pytań, dopóki widział zyski.

O ostatnich miesiącach banku i brokera opowiada film „Rogue Trader”. Godny polecenia. Film kończy się aresztowaniem winnego i fajnymi obrazkami z wstydliwego „życia po śmierci” członków zarządu. Ale czas płynie. Leeson już dawno wyszedł z więzienia i ma się dobrze, prowadząc wykłady o zarządzaniu ryzykiem. Na sławie, nawet ponurej, można dobrze zarobić.

Jak widać dzisiaj świetnie się sprawdza strategia Herostratesa. Sam chyba zacznę konstruować jakąś małą bombkę z okazji jubileuszu królowej. Chociaż przypominanie o takim żałosnym końcu królewskiego banku to też sabotaż.

PS plakat powyżej to oczywiście kolejny żart. W Polsce film był wyświetlany pod tytułem „Spekulant”. Inne graficzne przekręty wrzucę niedługo na facebooka.

"Margin Call"

2012-02-04T19:41:00.001+01:00

- Kochanie, co chciałabyś zobaczyć? „Mój tydzień z Marilyn”? „Różę”? „Dziewczynę z tatuażem”?
- Witek, ja już zdecydowałam. Chodźmy na „Wezwanie do uzupełnienia depozytu”.
- Nie śmiałem proponować...

Czyż to nie doskonały pomysł na Walentynki? Wiem, że w Polsce wybrano tytuł „Chciwość”. Postanowiłem zrobić symulację, jak wyglądałby plakat z dosłownym tłumaczeniem.

Trzeba przyznać, że autorzy wybrali tytuł ryzykownie, chociaż w świecie anglosaskim odsetek ludzi, którzy go zrozumieją jest o wiele większy niż u nas. Zresztą pasują im nazwy specjalistyczne i neutralne. Stąd „Margin Call”. Do nas z kolei pasuje tłumaczenie nasycone emocjonalnie. Chyba najlepiej udało się Rosjanom. U nich film reklamuje się jako „Granica ryzyka”. Z zadaniem kiepsko poradzili sobie Niemcy („Wielki krach”). Analiza języka dużo mówi o człowieku. W tym przypadku o preferencjach dystrybutorów.

Film jest bardzo kameralny, trąci wręcz teatrem telewizji. Zaczyna się sceną jak z "Up in the air" – ostrymi cięciami etatów. Masowe zwolnienia firma przeprowadza metodycznie i natychmiastowo. Kiedy korytarze przemierzają panowie trzymający zapełnione kartony, dyrektorowi (Kevin Spacey) kręci się łza w oku. Zachorował mu pies.

Powoli odsłania się struktura firmy. Poznajemy szefa dwóch analityków, potem jego przełożonego, następnie dyrektora. Ale okazuje się, że i on podlega kolejnej osobie. To jeszcze nie koniec. Po 45 minutach z helikoptera wychodzi prezes (Jeremy Irons). W prywatnej rozmowie mówi o nowych czasach, w których „liczby przestały się sumować”. Na nadzwyczajnym zebraniu przypomina zasady utrzymania się w biznesie. Bądź pierwszy. Bądź najbystrzejszy. Albo oszukuj.

No i mamy kandydata na najlepszy film o kryzysie.

2011 - obrazki

2011-12-31T17:51:00.007+01:00

mirror.co.uk

Wracam z biegania po wybrzeżu Tamizy, z widokiem na Arenę O2. Ciągle czuję, jakbym występował w filmie. Bo cały ten rok był jak film, albo sen. Dosyć błogi sen, trzeba przyznać.

Obrazek dokładnie sprzed roku. Wracam posiniaczony z kolejnych zajęć Combat Jujitsu. Mam zdarte kostki na rękach, bolącą szczękę i czuję się wspaniale. Kilka dni wcześniej DHL przywiózł mój paszport z wizą amerykańską na 10 lat. Na Gmail przyszło też potwierdzenie otrzymania rocznej wizy australijskiej.

Albo taki ze stycznia: przynoszę do pracy kawę i tort. Po raz ostatni przychodzę tu w roli pracownika. Ta świadomość działa jak narkotyk, wyostrza zmysły i odczuwanie. Inaczej myślisz, inaczej działasz. Najzwyklejszy gest jest odświętny. Wszystko, co było wcześniej irytujące albo nudne, staje się ciekawe. Z uwagą przyglądam się znajomym, bo patrzę na nich po raz ostatni. Czuję ogromną ulgę. Kroję tort i rozlewam kawę w filiżanki.

Albo ten moment: płynę promem ze Staten Island na Manhattan i podczytuję "The Wall Street Journal" od pasażera obok. Mijamy Statuę Wolności i cumujemy przy Downtown. Na Wall Street będę za 5 minut.

Albo kiedy w Monachium wchodzimy do gejowskiego baru. Stoimy w wejściu a wszystkie dwieście głów patrzą się w naszą stronę. Postanawiamy napić się piwa w innej dzielnicy. Dzień później jemy dzikie śniadanie nad Izarą, a wieczorem wjeżdżamy do Strasburga, który w swoim przedawkowaniu waniliowych cygaretek nazywamy "miastem wykutym w skale". W jednym z moteli bierzemy prysznic na krzywy ryj i zasypiamy przy historycznych murach w samochodzie.

Albo kiedy po postanowieniu o napisaniu reportażu o ludziach medytujących, zaprzyjaźniam się w pociągu z Warszawy z człowiekiem, który okazuje się oddanym praktykiem Karma Kagyu. A dzień później spotykam Pawła, który siedzi na ławce w parku w pozycji kwiatu lotosu.

Albo dzień, w którym właściciel strzelnicy proponuje nam skorzystać z historycznego typu pistoletu, z którego NKWD strzelało do polskich oficerów w Katyniu. Grzecznie odmawiamy, wybierając model CZ 75. I strzelbę.

Lub też kiedy w lecie o północy leżymy na drewnianych ławach na szczycie góry obserwując Perseidy, rój meteorytów, który wygląda jak spadające gwiazdy z bajek Disneya. Obok biegają rozbudzone dzieci i psy.

Albo taki - piję kawę w swojej kuchni z widokiem na Wawel. Zaczynam rozumieć, że już się napatrzyłem na ten Wawel. Pakuję kilka T-shirtów, bieliznę i garnitur. Zastanawiam się, czy będą mi potrzebne drugie spodnie. I czy wrócę z Londynu za 2 miesiące czy za 2 lata.

A nawet ten świeży obrazek, kiedy czyszczę piekarnik po pieczeniu bagietek i wyjeżdżam windą na górę z pojemnikami z zupą. Zaraz potem obsługuję starego Hindusa, który codziennie o tej samej porze, za odliczoną kwotę, zamawia naleśnika z wegetariańskim nadzieniem i zieloną herbatę.

Mam pełno takich snapshotów. Ciągle czuję się jak w filmie. W roku 2012 życzę sobie nowych, czytelnikom tak samo.

Steve Jobs: Biografia

2011-12-11T16:37:00.006+01:00

www.trutv.com

Po przesłuchaniu audiobooka Waltera Isaacsona (ponad 20 godzin nagrania) jeszcze bardziej dotarło do mnie, jak potężnie Steve Jobs wpłynął na zachodni styl życia. Trudno znaleźć porównywalny przykład. To był chyba naprawdę największy innowator, człowiek sukcesu i wizjoner ostatnich dziesięcioleci.

Jednocześnie był dzieckiem swoich czasów i swojego otoczenia. Pamiętajmy, że wychowywał się w Krzemowej Dolinie. W wieku 20 lat miał już za sobą praktyki w Hewlett Packard i Atari. Przy czym pierwszą zdobył dzwoniąc do Dave'a Packarda, a drugą przez molestowanie CEO Atari. Od Intela wypraszał darmowe części do swoich projektów. Wszystkie te firmy miały siedziby tuż za rogiem, to był jego naturalny teren.

Miał też szczęście poznać Steve'a Wozniaka, chyba najlepszego inżyniera komputerowego i programistę na świecie, przynajmniej w dekadzie 1975-1985. Razem stworzyli duet, którego ukoronowaniem był Macintosh.

Trudno oprzeć się wrażeniu, że czego Jobs dotknął, rewolucjonizował i zamieniał w złoto. Nie dotyczy to tylko produktów Apple. Graficzny departament studia filmowego, które George Lucas musiał sprzedać z powodu sprawy rozwodowej, miał pod kierownictwem Jobsa produkować komputery i oprogramowanie do profesjonalnego przetwarzania animacji. Z czasem stał się producentem najsłynniejszych filmów animowanych, najpierw wraz z Disneyem, potem konkurując i wygrywając z Disneyem. "Toy Story", "Monsters", "Finding Nemo", "Cars", "The Incredibles", "Wall-E", "UP" - to wszystko Pixar, dzieło Jobsa. Studio dostało dotychczas 26 Oskarów, 7 Złotych Globów i 3 nagrody Grammy. Wreszcie Disney kupił Pixara, a Jobs stał się największym udziałowcem w spółce-matce Myszki Miki (7% akcji, bratanek Disneya ma niecałe 2%).

W 1996 roku wrócił do Apple - firmy na skraju bankructwa. Pięć lat później zaprezentował odtwarzacz muzyki i muzyczny sklep internetowy, które wyprzedzały inne o epokę. Nie mogę się nadziwić, dlaczego Sony zostało zmiecione przez iPoda i iTunes. Mieli nie tylko obiektywnie większe zasoby w produkcji odtwarzaczy. Posiadali też kontrakty z muzycznymi gwiazdami od lat, podczas gdy Apple nie miało z muzyką wcześniej nic wspólnego.

Ale firma Sony nie miała Jobsa. Jego siła sprawcza w Apple była absolutna. W pięć minut podejmował strategiczne decyzje, na które w kombinatach typu Sony czekało się pół roku. A nawet kiedy w końcu zapadały, nie były nawet w części tak radykalne, na jakie decydował się szef Apple. W ten sam sposób Microsoft i Nokia przespały mobilną rewolucję. Kiedy w 2007 roku Jobs pokazał światu iPhone'a, znów wyprzedził epokę.

Jobs uosabiał perfekcjonizm, pracoholizm i obsesję estetyczną. Godzinami potrafił dobierać kolory, materiały, najdrobniejsze detale. Kamienną posadzkę do sklepów Apple sprowadzał z Florencji. Wymusił nowe metody produkcji najwyższej jakości szkła. Przemysł informatyczny nie znał wcześniej takiej dbałości o integralność produktu końcowego. I jak zwykle musiał gonić.

Jobs nie wyobrażał sobie, żeby iPhone4 nie miał pięknej metalowej obręczy, która będzie jednocześnie anteną. Stoczył walkę w tej sprawie z inżynierami. Potem jak wiemy tłumaczył się na konferencji prasowej ze skłonności nowych telefonów do utraty sygnału. Ale zrobił to po swojemu. Był mistrzem retoryki. Jak bardzo brakuje mi jego "keynotes" uświadomiłem sobie niedawno oglądając prezentację ultrabooka przeprowadzoną przez szefa firmy Asus w Nowym Jorku. Marketingowa, sztuczna gadka, brak pomysłu i pasji - zupełne przeciwieństwo tego, co prezentował Jobs.

Mimo świetnego wyczucia rynku i zmysłu biznesmena, Jobs był przez całe życie pasjonatem, związanym z hipisowskimi odkryciami wschodnich mądrości i LSD. Kierowanie się wyłącznie zyskiem, tak charakterystyczne dla managementu innych firm, było dla niego po prostu nienaturalne. Przez kilka lat kierował Apple za pensję w wysokości 1 USD miesięcznie (słownie: jeden dolar). Mówił, że 50 centów dostaje za uczestnictwo w zebraniach, a drugie 50 za osiągnięcia w pracy.

Who Wants to be a Millionaire?

2011-11-30T22:18:00.005+01:00

Polecam film dokumentalny BBC o uczestnikach i animatorach finansowego show-businessu. W nim między innymi wizyta w domu Kiyosakich. Autorzy rozprawili się z tematem trochę tendencyjnie, sugerując że kongresy poszukiwaczy szczęścia i bogactwa to nowe "opium dla mas". Ale i tak uważam, że materiał jest świetny, o wiele lepszy od głośnego u nas "Witajcie w życiu".

Link do filmu poniżej:
http://www.bbc.co.uk/i/b017xgn6/

kiedy zwlekać?

2011-11-26T20:55:00.005+01:00

http://www.flickr.com/photos/tubgurnard

Dużo się dzieje, a odkąd wyciąłem ze strony programy partnerskie, formularz dotacji, Google AdSense i Ad-taily traktuję tego bloga hobbistycznie i na luzie. Dlatego też zwlekałem z napisaniem nowej notki. Teraz napisała się sama, właśnie przez opóźnianie i przeczekiwanie.

Dla fanów Getting Things Done zwlekanie jest ulubionym chłopcem do bicia. Opóźniając realizację zleceń, planów i marzeń, oddalamy się od celu. Człowiek ulega rozpraszaczom (internetowi, grom, sklepom) Powstaje ryzyko zniechęcenia i rozleniwienia. Odraczanie spowalnia proces, zaburza sprawność działania. A wyznaczone cele czekają!

Mam trochę inne zdanie. Może to przez fatalizm, pogodny fatalizm co prawda. Może przez flegmatyzm, a raczej skłonność do refleksji. Nawet jeśli to jest autyzm albo tępota maślanych oczek. Tak czy inaczej uważam, że zwlekanie nie zawsze jest negatywne.

Zamiast skakać od działania do działania, warto je przemyśleć. Czasami wystarczy zwyczajnie odczekać. Dać czas sytuacji. Pozwolić stawać się rzeczom bez wpływania na nie.

Na poziomie codziennego życia najlepsze przykłady dobrego zwlekania wiążą się z kosztami. Zwłaszcza z kosztami konsumpcji. Odłożenie zakupu komputera czy samochodu to czysty zysk - później będą i tańsze, i lepsze. Z tego powodu oddalam też pomysł założenia firmy. Zamiast martwić się kosztami inwestycji, ZUS i podatków, nie wspominając o walce o klienta, wybieram na razie pracę na emigracji.

Londyn po 6 tygodniach

2011-10-13T11:21:00.013+02:00

Zawsze kiedy przejeżdżałem przez Śląsk, nie mogłem się oprzeć myśli: co ludzi tu trzyma? Po co prowadzić smutne życie w nędznych miastach, kiedy ma się 20 minut do Krakowa, z Rynkiem, Kazimierzem i Bulwarami Wiślanymi? Odkąd jestem w UK podobnie myślę o całej Polsce. Wiem, że to aroganckie i naiwne, ale lekkość bytu pracownika niewykwalifikowanego w Londynie jest szokująca.

Co zdumiewające dla Polaka, panuje tu powszechne przeświadczenie, że za pracę należą się pieniądze. Nawet praca dla organizacji pozarządowych, w Polsce domyślnie darmowa, oferowana jest za sowite wynagrodzenie. Inna sprawa, że jako świeży emigrant nie mam na nią dużych szans. Zamiast tego podaję klientom zupę, dostając w zamian więcej niż w najlepszych czasach w Polsce jako biały kołnierzyk.

Język urzędników i oficjalnych informacji nie jest napuszony - bo wychodzi z ust i spod klawiatur osób, które czują się częścią wspólnoty. To dziwi kogoś przyzwyczajonego do polskiej biurokracji, hodującej od pokoleń kastę urzędników, którzy nie mają kontaktu z życiem i specjalizują się w przeszkadzaniu. Na ulicach, w metrze, w sklepach, na każdym kroku masz dowody, że społeczeństwo różnorodne i otwarte to nie tylko papierowy slogan.

Myślę sobie, że zaletą życia w niedojrzałym i biednym społeczeństwie jest to, że można przeprowadzić się do dojrzalszego i bogatszego. Dzięki temu dobre samopoczucie nie ustępuje pomimo zajęcia niskiego miejsca w tym społeczeństwie, a jego wady drażnią dopiero po długim czasie, kiedy już zapomniało się o większych wadach tego poprzedniego.

coolness factor

2011-09-26T13:24:00.008+02:00

www.sheknows.com

Benzyna drożeje, politycy kłamią, szef się czepia, znów jest poniedziałek, no i jeszcze, cholera, te raty... Mam nadzieję, że taka mantra niezliczonych ludzi, którzy zapełniają od rana ulice, nigdy nie stanie się moją.

Jedząc frytki w tanim, arabskim barze (halal, of course), między poranną a popołudniową turą szukania pracy poniżej moich kwalifikacji, jak i wracając do zatłoczonych motelowych pokoików przy King's Cross czy Marble Arch, czuję się wspaniale. W planowaniu uwzględniłem bowiem element, który jest zbyt często ignorowany przez racjonalistów. To coolness factor, czyli czynnik "fajności", który sprowadza się do szukania poczucia przepływu. Warto zadbać o nowość, nawet jeżeli niesie ze sobą ryzyko.

Potocznie rozumiana dojrzałość może być beznadziejną pułapką. W odpowiedzi na wyzwania codzienności staramy się być profesjonalni, generować zyski, ograniczać koszty. W tych rozsądnych planach, spójnych strategiach i systemach nie brakuje niczego, z wyjątkiem błysku ekscytacji, prawdziwego zaangażowania, dreszczyku emocji, w skrócie - smaku życia.

Widać to na wielu blogach finansowych, gdzie stan budżetu, księgowe odruchy i spryt w oszczędzaniu prądu opanowały cały horyzont poznawczy. Na Boga, nie bądźmy nudziarzami! Żeby nie doprowadzić do załamania nerwowego albo skrajnej apatii, warto trochę odrdzewieć i uwzględnić w swoich planach coolness factor. Nie chodzi przy tym o szpan i pokazówkę. Kompasem jest tu przede wszystkim własne samopoczucie.

gap year - podsumowanie

2011-09-17T20:33:00.005+02:00

http://www.flickr.com/photos/55389817@N02/

Na koniec swojego długiego urlopu postanowiłem przeprowadzić się do Londynu. Mentalnie zamknąłem już "gap year" i wracam do poważnego życia. Szukam tu pracy.

Urlop nie był bardzo spektakularny, raczej prywatny i spokojny. To był prezent, który sobie sprawiłem. Dla zachowania dyscypliny uczestniczyłem w dwóch solidnych, kilkumiesięcznych kursach - jednym zawodowym i jednym twórczym, tak dla równowagi.

Samo nie chodzenie do pracy było czymś ekscytującym. Zrozumieją ci, którzy długo pracują na etacie (ja pracowałem przez 7 lat). Nagle masz tyle dni do wykorzystania. Nawet tracenie ich, patrzenie jak przepływają, było przez jakiś okres świetne. Ale myśl, że całe życie można absolutnie nic konstruktywnego nie robić, nie zmierzać w żadnym kierunku, jest straszna. A tak przecież spędza czas większość populacji.

Radość z całkowitej swobody nie trwa wiecznie, ma datę ważności. Według mojego doświadczenia wynosi ona pół roku, po którym zaczyna doskwierać nadmiar czasu i wraca potrzeba większej dyscypliny. Poza tym te pół roku dzieli się na 3 miesiące ekscytacji i 3 miesiące stabilizacji w nowym, swobodnym życiu. Ogarnia cię spokój i stan "fully recharged". To znak, że piła jest naostrzona.

Polecam każdemu.

City Interactive

2011-08-24T18:00:00.005+02:00

Jeszcze jeden dobry strzał w krachu. Producent gier City Interactive, które w kwietniu kupowałem za 34 zł, a sprzedawałem za 36 zł, spadało przez kilka tygodni przed załamaniem, a w początkach sierpnia runęło. Kupiłem po 18,70 zł. Wyczucie momentu nie było idealne - dwa dni później miałem stratę na poziomie -16%. Ale opłaciło się. Kurs solidnie odbił po informacji o wcześniejszym ogłoszeniu raportu kwartalnego. Połowę pozycji oddałem za wcześnie, za 20,35. Potem wybił ponad 23. Ale czasy są ciekawe, więc jednego dnia wrócił na 18,80, zdążyłem odzyskać połówkę za 20,70.

Dziś, po 13 sesjach od pierwszego zakupu, zaraz po ogłoszeniu wyników sprzedałem znów połowę, za 24,75, zysk +31%. Drugi pakiet zostaje.

Żeby nie było tak różowo i samochwalnie przyznam się, że mam JSW od debiutu, stratę zrealizowałem w 2/3.

Generalnie wychodzę z akcji, bo myślę że giełdy będą spadać.

love the panic

2011-08-14T19:36:00.003+02:00

Pocięło mi ręce na tym krachu, ale zrobiłem też coś sensownego.

W szczycie paniki we wtorek, kiedy Boryszew spadał kolejny dzień z rzędu i tym razem notował -18%, kupiłem sobie pakiecik. Okazało się że tylko o grosz wyżej niż tygodniowe minimum. Sprzedałem w piątek, o grosz niżej niż tygodniowe maksimum. Zysk +25%.

Straty w portfelu są niestety większe, ale pocieszać się trzeba.

ReWork

2011-08-06T12:22:00.005+02:00

Wpadła mi w ręce książka, która mierzy się z pytaniem: czy minimalizm, tak dobrze sprawdzający się w życiu osobistym, można z sukcesem przełożyć na funkcjonowanie firmy? "Rework" na to pytanie odpowiada twierdząco.

"The power of less" w firmie ma szerokie zastosowanie. Skupiasz się na esencji - czyli twoim produkcie lub usłudze starając się, żeby wnosiły w rynek autentyczną zmianę jakościową. Jeżeli zrobisz to dobrze, możesz zminimalizować działania promocyjne i PR. Zatrudniasz mniej pracowników niż inni, ale lepiej wybranych i efektywnych. Nie potrzebujesz tyle kapitału początkowego co inni, żeby się nie zadłużać ani dać się rządzić inwestorom. Nie masz fizycznego sklepu, ale sprzedajesz online. Stosujesz krótsze deadliny (Jeżeli coś zabiera ci więcej niż 2 tygodnie, i ciągle nie ma widocznych efektów, przemodeluj to lub porzuć). Praktycznie eliminujesz zebrania.

Autorzy nie tylko zdradzają, jak efektywniej prowadzić biznes w dzisiejszych warunkach. Udowadniają, że ograniczenia są twórcze. Trzeba przyznać, że ich wypowiedzi różnią się całkowicie z dominującymi poglądami biznesmenów. "Pozwól klientom wyrosnąć z twoich usług" - mówią. Nie ma co przesadnie walczyć o zatrzymanie klientów, którzy żądają dodatkowych funkcji w produkcie, kiedy napływają nowi klienci, dla których obecne funkcje są optymalne. Albo: "Pozwól konkurencyjnym firmom na wyścig zbrojeń", odpowiednik wyścigu szczurów między pracownikami. Niech się zarzynają między sobą, zwiększając liczbę pracowników, produktów, koszty promocji. Zwycięstwo daje skupienie się na niszy, jakości i prostocie.

Fried i Hansson tłumaczą, że zrównoważone działania nie są tylko wyrazem mody na ekologię i wrażliwość społeczną, ale że sprawdzają się dla wszystkich. Mają zasadę, że odpowiednią porą wyjścia z biura dla pracowników jest 17.00, nie dopuszczają do nadgodzin. Dlaczego? Ponieważ zatrudnili na tyle samodzielnych ludzi i tak dobrze nimi zarządzają, że wszystkie zadania wykonują o czasie. Pracoholików posyłają do lekarza. Uważają, że każdy powinien mieć życie poza pracą, czas dla najbliższych, hobby i zdrowy sen.

Właśnie taki biznes chcę prowadzić. Trzeźwy i nowoczesny, bez promocyjnego zadęcia. Świadomy, że:

Nie wygenerujesz hitu w jeden dzień. Nie wzbogacisz się błyskawicznie. Nie jesteś wyjątkową osobą, na którą wszyscy natychmiast zwrócą uwagę. Nikogo nie obchodzisz. Przynajmniej na razie.

nawyk dawania i wspierania

2011-07-21T14:43:00.010+02:00

http://coolyx.wordpress.com/2008/11/23/donate-wordpress-credits/

Po napełnieniu brzuszków i ubraniu się w ładne szmatki z galerii handlowych mam nadzieję, że nasze społeczeństwo przeżyje kolejny skok cywilizacyjny. Jego wyrazem będzie coraz częstsze, a w końcu regularne inwestowanie, wspieranie, fundowanie i sponsorowanie wartościowych projektów.

Nie musimy dawać tylko ze wstydu, poczucia winy albo co gorsza ze strachu, kiedy podchodzi do nas pijany dres. Dawanie może być częścią twórczego życia, gestem rozmachu, różnorodności, bogactwa przeżyć, ciekawości i rzeczywistego poparcia.

Brak nawyku bezinteresownego wsparcia w Polsce nie wynika koniecznie z biedy. To po prostu brak nawyku, z powodu którego nawet najlepsi bloggerzy nie są w stanie podreperować sobie budżetu dotacjami, nie mówiąc już o utrzymywaniu się z pisania. Żeby poprawić statystyki, dwa razy dokonałem wpłaty autorowi APP Funds (2x100zł), jeden raz Marcinowi Samselowi (1x100zł). Polecam zrobić to samo w stosunku do swoich ulubionych autorów, dla samej zasady.

e-book Bartłomieja Zielińskiego

2011-07-04T16:31:00.003+02:00

Poruszam kwestie Boga omawiając sprawy pieniądza i giełdy, gdyż jest to jedna całość. Nie odgraniczam Boga od codzienności, wg mnie nie da się rozłączyć sfery pracy, ducha, relacji społecznych itd. Osoba szczęśliwa czuje spełnienie we wszystkich sferach życia: fizycznej, duchowej, intelektualnej i emocjonalnej. Są to sfery ściśle ze sobą powiązane.

Zgadzam się całkowicie. Z wyjątkiem Boga. Biblijny język brzmi coraz bardziej egzotycznie. Niewiele osób zastanawiało się latami, co Bóg myśli o giełdzie. A Bartłomiej Zieliński owszem.

Samo meta-podejście jest mi jednak bliskie. Wielkim atutem tekstu jest doświadczenie autora, gęste zarówno w dziedzinie biznesu jak i giełdy. Co ciekawe, doświadczenie to zawiera bogactwo oraz bankructwo. To zdumiewające, że książkę dostajemy za darmo. Tym bardziej, że Bartek wycenia jej potencjał na 0,6 mln PLN.

Przekonanie o istnieniu głębi nie jest traktowane poważnie. Przecież dominuje światopogląd płaskiej ziemi, a o wartościach mówi się tylko puszczając oko i krzyżując palce. Tymczasem autor e-booka udowadnia, że można pogodzić aktywność biznesową, operacje giełdowe i spokój ducha. Kluczem jest według niego oddanie Bogu, a według mnie po prostu integralność - poczucie, że reprezentuje się na zewnątrz to, co jest wewnątrz, a wśród ludzi to, kim jest się w samotności. I nie potrzeba do tego idei Boga.

Na szczęście Bartek nie bawi się w nawracanie. Zamiast tego pokazuje przykłady kontroli wydatków, inwestowania w fundamenty, prowadzenia uczciwego biznesu. Dlatego gorąco polecam jego książkę - czyta się z przyjemnością.

Autor wysyła pdf każdemu, kto napisze do niego na adres: bartek@ilike.pl.

lunch i sjesta - 3xTAK

2011-07-02T11:49:00.003+02:00

http://www.flickr.com/photos/tok39larraby/2630095093/in/pool-76996208@N00/

Mieliśmy kiedyś praktykanta z Tajlandii. Po kilku miesiącach pracy napisał raport, w którym wyraził zdziwienie faktem, że w Polsce nie istnieją przerwy na lunch. Uważał to za dużą niedogodność. Nie mamy tradycji dzielenia dnia pracy, a przecież lunch i sjesta to dorobki cywilizacyjne, które mogą poprawić jakość życia.

Podczas lunchu regenerujemy się, odświeżamy myśli, możemy umówić się na inspirujące spotkanie. Proponuję zadbać o siebie i przynajmniej 2 razy w tygodniu wprowadzić wyjścia na lunch do kalendarza.

marzenie spekulanta

2011-06-03T17:56:00.005+02:00

+23% w 8 godzin: nie mam nic przeciwko :)

jogging & inside job

2011-05-27T12:50:00.005+02:00

zeitgeistzephyr.com

Koledzy z Biegiem.com w subtelny sposób wywołali we mnie chęć uprawiania joggingu. Jak popatrzeć na to z zewnątrz, nie widzi się nic specjalnego. Ale jak już zaczniesz biegać, wpadasz w nałóg. Szczególnie, jak jesteś niskociśnieniowcem i minimalistą. Nie potrzebujesz praktycznie żadnego sprzętu, nie musisz rywalizować. Nawet rozgrzewka jest zbędna, bo lekki bieg sam w sobie jest rozgrzewką i daniem głównym. Po pokonaniu truchtem 3 kilometrów czujesz przyjemne bicie serca i łapiesz głębszy oddech. Naturalnie, bez przesadnego przemęczenia i napięcia.

Do polecenia dla Kiyosakiego, który się ostatnio trochę zapuścił. Za to jego firma ma się dobrze. I bardzo podoba mi się styl, w jakim prowadzi spotkania. Piesek chodzi po stole obrad, gromki śmiech nie jest czymś rzadkim. Od razu widać, że wolny człowiek.

http://www.richdad.com/Resources/Media/Video/The730030111Part1.aspx

Podczas spotkania Kiyosaki poleca obejrzeć film "Inside Job", któremu daleko do mediów motywacyjnych z pozytywnym podejściem i wizją sukcesu. Przeciwnie, to świetnie nakręcony, wielki demot.

Z Salzburga

2011-05-09T17:04:00.005+02:00

Wszystko mamy już teraz. No dobrze, może nie wszystko, i niekoniecznie teraz. Ale nieobecność tego, czego nie mamy, nie przeszkadza na tyle, żeby nie zacząć. Ok, nowy akapit.

Wyznaję zasadę, że nie zaczynam przygody np. z hobby, od zakupów i większych przygotowań. Na ile to możliwe, wchodzę w to bezkosztowo i jak najszybciej. Nie chciałbym przez jeden sezon kupować sprzęt narciarski, przez drugi czytać o teorii skrętów, a przez trzeci wybierać miejsce spotkania z trenerem. Po czym zniechęcić się i sprzedać wszystkie papiery i plastiki za połowę ceny na allegro. Nie.

Lepiej spróbować. Argumentację tą wzmacniają przykłady dzieł, których początek był zaskakująco wręcz zwyczajny. Skrawki, momenty, chwile inspirują. Artystom wystarczy lśnienie na skórce jabłka, naukowcom swobodna myśl przy śniadaniu. Aż kusi pomyśleć, że nadmierne przygotowanie psuje grę. Że w złotym zamku nie powstaną świeże myśli, a rycerz w wypucowanej zbroi zginie w bitwie. Takie myśli przychodziły podczas spontanicznej podróży w Alpy, z której przywieźliśmy krótkie wideo.

Bloomberg i Wróżbita Maciej

2011-04-23T13:10:00.006+02:00

hitypolskiegointernetu.pl

Fascynuje mnie Wróżbita Maciej. Powie, jaka będzie przyszłość: czy trafisz do szpitala, załatwisz sprawę w urzędzie, spotkasz miłość życia o rudych włosach. Pan Maciej robi karierę w mocno alternatywnym biznesie. Koszty: karty tarota i jedwabna koszula. Przychody: całkiem spore. Klienci: no właśnie. Kto przed południem siedzi przed telewizorem i wykręca numer do Kosmica TV? Bogaci i zapracowani? Niestety potwierdza się, że biedna prowincja strzela sobie w kolano.

Poczciwa twarz chłopaka z bloku, a raczej z wałbrzyskiego familoku. Trzeba przyznać, że jest showmanem. Oglądałem go przez całą godzinę. Dzwonił nawet jakiś gracz giełdowy z pytaniem, jak mu pójdą inwestycje. Wyobrażam sobie, że przełączył na Kosmica TV z Bloomberga, tęskniąc za solidniejszymi informacjami.

Postanowiłem go sprawdzić. Uśmiechnięty automat, po skasowaniu 3,80 zł zaproponował ponowne połączenie. Eh, więc nic z tego. Założyłem stoplossa i nie zadzwoniłem ponownie. Chociaż chciałbym wiedzieć, co będzie dalej. Na razie mogę sam sobie wywróżyć, że dzięki temu mój kapitał się więcej nie uszczupli.

Pirsig, nie piercing

2011-04-03T20:09:00.006+02:00

Już na dobre przestawiłem się z czasu nowojorskiego, ale video zmontowałem dopiero teraz. Filmik z serii inspiracje.

Czynnik czasu

2011-03-05T15:33:00.012+01:00

widok z Empire State Building, 4 marca 2011 r. około południa

OK, przerywam zastanawianie się, jak zwykle po obejrzeniu TVN CNBC, jakie ilości fety bierze Marek Tejchman. Podróże oddaliły mnie od bloga, więc choć akurat lansuję się po Manhattanie, najwyższy czas nakarmić dziecko.

W ocenie efektywności, oprócz ulubionego przeze mnie czynnika jakości i głębi, umyka nam często jak najbardziej wymierny czynnik czasu. Bo kto jest skuteczniejszy: człowiek, który z pozycji na giełdzie przez 3 miesiące zrobił 1000 złotych czy ten, który przez 2 tygodnie zrobił 500 złotych? Człowiek, który za 40 godzin pracy tygodniowo otrzymuje 1000 zł czy ten kto za 5 godzin dostaje 500 zł? Ten drugi, ten drugi raczej. Czas jest walutą, i to najmocniejszą walutą. Dlatego przeliczanie efektów na pieniądze, towary, zadowolenie czy inne wartości powinno uwzględniać także koszt czasu i przychód czasu.

Równie ciekawa jest kwestia odczuwania czasu. Udowodniono, że wydaje nam się, że złe doświadczenia trwały o wiele dłużej niż dobre. Moment konfliktu, stresujące sytuacje, przedłużają się we wspomnieniu. Z kolei przyjemności, doświadczenia przepływu skracają się. Wiemy z autopsji lub ze słyszenia, że kiedy jesteśmy młodzi czas się dłuży, a 40-latkowie wydają się staruszkami. A już w wieku 40 lat i później, przez rutynę i obowiązki czas ucieka. Dotychczasowe życie wydaje się okamgnieniem.

To bardzo podchwytliwe. Lekceważymy czas, ponieważ jest darmowy. Bardziej cenimy ropę, buty i artykuły gospodarstwa domowego. Tymczasem właśnie to on jest bezcenny, a jego zasoby boleśnie ograniczone. Uświadomienie sobie tego skłoniło mnie do większego szanowania czasu i postanowienia, żeby nie dawać go za często innym do dyspozycji.

gap year - trwoga wolności ;)

2011-02-01T00:40:00.003+01:00

Rozpoczynam wymarzony gap year - kilka miesięcy laby, która nie będzie tylko labą. Kupuję wolny czas, i mam zamiar przewalutować go na coś dobrego.

mentorzy z jumbo jetów

2011-01-23T21:14:00.012+01:00

http://www.airplanesforsalenow.com/wp-content/uploads/2010/03/private_jet_main.jpg

W jednej z książek Donalda Trumpa (zatytułowanej jak zwykle skromnie i niesztampowo "The Way to the Top") zebrane są krótkie porady samej śmietanki amerykańskich przedsiębiorców i managerów, doświadczonych w zarządzaniu prawdziwie globalnymi biznesami. Swoimi przemyśleniami podzieliły się tu takie tuzy jak szef McDonald’s Corporation, zarządca Playboy Enterprises, boss spółki Pepsi-Cola, prezes Boeing Commercial Airplanes Group,czy prezydent FedEx Corporation. Lektura ich zwierzeń jest naprawdę wciągająca. Bezkrytycznych fanów i wyznawców może przekonać o zwykłym, ludzkim wymiarze działania tych ludzi. Przeciwnikom korporacji może pomóc oddemonizować osoby stojące na samym szczycie struktury prywatnych firm-gigantów.

Mnie zaskoczył stopień świadomości, profesjonalizmu i pokory, będący pewnie po części przywilejem ludzi sukcesu. Ale trudno wyobrazić sobie polskich czy rosyjskich milionerów, którzy powtarzają na serio, że najważniejsza jest wewnętrzna integralność, tj. zgodność działań ze swoimi wartościami, mówienie prawdy i zaufanie ludziom. A takie właśnie porady pojawiają się w książce nagminnie. Poza tym można zebrać życiowe motta w kilka grup.

MIERZ WYSOKO

Przekraczaj (Go beyond).

Wszystko albo nic (All or nothing).

Bez przerwy sięgaj i ryzykuj (Always keep reaching and risking).

UCZ SIĘ OD LUDZI, KTÓRYCH PODZIWIASZ

Naśladuj ludzi, których podziwiasz (Imitate people you admire).

Znajdź mentora (Find a mentor).

STWÓRZ PLAN

Podczas prosperity przygotowuj się na krysys (During an upturn, prepare for the downturn).

Nie martw się tym, na co nie masz wpływu (Don’t worry about things you cannot control).

Jeśli zaniedbasz planowanie, planujesz zaniedbanie (If you fail to plan, you are planning to fail).

CZYNY LICZĄ SIĘ BARDZIEJ NIŻ SŁOWA

Naucz się oddzielać myślenie od działania (Learn to separate thought from action).

Nie ma nic bardziej upartego od faktów (There is nothing more stubborn than the facts).

Zaakceptuj, zmień albo odejdź (Accept, change, or leave).

Oprócz tego: bądź skoncentrowany i kontroluj swoje pieniądze. A teraz moje ulubione:

Szukaj tego, czego brakuje. Wielu wie jak poprawić coś, co już istnieje, lecz niewielu widzi, czego jeszcze nie ma. (Look for what is missing. Many know how to improve what’s there, but few can see what isn’t there.)

Otrząsaj się szybko, a zawsze będziesz osiągał sukces. (Recover quickly and you’ll always be successful)

I wreszcie:

Illegitimi non Carborundum - Nie pozwól s...synom zepsuć ci humor. (Illegitimi non Carborundum - Don't let the bastards grind you down).

To wszystko tylko hasłowe podsumowania, w książce poparte dłuższym wywodem i wieloma anegdotami. Dowodzą one, że szukanie mądrości wśród praktyków i osób publicznych nie zawsze kończy się porażką.

tęsknota za turkusowym

2011-01-12T11:51:00.002+01:00

Przyznam się, że wiele medialnych doniesień filtruję przez teorię genów kulturowych. Pojęcie memów wprowadził Richard Dawkins w populnarnonaukowym bestsellerze "Samolubny gen", na marginesie biologicznych wyjaśnień. Termin został jednak szybko podchwycony przez teoretyków ewolucji, którzy wprowadzili opisy rozpoznanych memów w historii społeczeństw, zaopatrzywszy każdy w łatwy do skojarzenia kolor. I tak kolor beżowy to rozwinięty ok. 100 000 lat przed Chrystusem mem, w którym dominuje nastawienie na przetrwanie, zaspokojenie podstawowych potrzeb. Z kolei mem purpurowy powstał ok. 50 000 lat temu i rozwijał się w psychice założycieli i poddanych pierwszych, prymitywnych religii, składających ofiary, wyznających zasady szczepu. Mem czerwony od 9000 lat kształci agresora, wierzącego w przewagę silnych. Trwa do dzisiaj w zabierających dobra materialne słabszym, krzywdzących ich bez winy i wstydu gangach ulicznych. Jeszcze więcej zasobów utrzymuje żyjący od 5000 lat mem niebieski - poświęcenie w imię nagrody danej przez wyższą istotę, poprzez posłuszeństwo ściśle wytyczonej ścieżce. "Niebiescy" cenią krew i ziemię, wartości fundamentalne. Dalej mamy zawiązany 3000 lat temu gen pomarańczowy, zakodowany na osiąganie celów i działanie planowe. Dominował nad głowami uczestników rewolucji przemysłowej, również rewolucji naukowej, a dzisiaj ma się dobrze u przedsiębiorców czy, a jakże, autorów blogów finansowych. Jest też mem zielony, zauważalny od ok. 1850 r., manifestujący się przez wrażliwość, poświęcenie swoich nieograniczonych potrzeb na rzecz innych istot i ogólnej harmonii. Pozdrowienia dla Amnesty International i Greenpeace (nomen omen).

To nie wszystko. Kolejny, żółty mem, datowany na ok. 1950 r. pozwala na wyrażanie siebie bez "zielonych" ograniczeń w rodzaju politycznej poprawności, nie krzywdząc innych. Jeszcze nowsze, bardziej wyrafinowane memy dopiero zyskują większe grupy "zainfekowanych", dzięki takim źródłom jak Dalajlama czy Ken Wilber. Wilber dodaje zresztą ważne szczegóły do teorii. Zauważa interesujący rys poszczególnych grup. Otóż niebiescy dzielą ludzi na świętych i grzeszników, pomarańczowi - na zwycięzców i przegranych, a zieloni - na wrażliwych i niewrażliwych.

Zachodni autorzy podają konkretne przykłady reprezentantów danych memów. George Bush jest niebieski, Donald Trump pomarańczowy, a Barack Obama zielony. A jak to wygląda w Polsce? Większość księży, zasadniczo polska prowincja i PiS są niebiescy. Ekipa TVN CNBC, aktywni mieszkańcy największych miast czy PO - pomarańczowi. Zielonych najłatwiej znaleźć w organizacjach pozarządowych.

Co ciekawe, na zachodzie ostrze krytyki zielonych pada głównie na pomarańczowych. W społeczeństwach rozwijających się, jak w polskim, na niebieskich. Pewnie dlatego, że w tych drugich niebiescy mają jeszcze dużą siłę i wpływ na życie społeczne, a klasa średnia, hołdująca wartościom pomarańczowym, nie dominuje.

W najbardziej rozwiniętych państwach przy władzy jest już dużo zielonych. Dysponują narzędziami, dzięki którym przyjęła się np. moda na ekologię. W Polsce zieloni rosną w siłę powoli, ale są już zauważalni. To na przykład środowisko "Krytyki politycznej" zwłaszcza, ale też "Lampy" czy "Ha!Artu". Lokalną ciekawostką jest fakt, że nasza zielona wrażliwość łączy się często z pochwałą przedsiębiorczości i rozwoju cywilizacyjnego. Właściwie cała Agora SA, z potęgą "Gazety Wyborczej", "Wysokich Obcasów", Radia TOK FM reprezentuje tę postawę.

Blog tematyczny zobowiązuje, więc na koniec krótko o roli memów w zarządzaniu czasem i pieniędzmi. Dla niebieskich pieniądz jest lekceważony lub wręcz zły - oczywiste wyparcie. Republikanie w USA to najczęściej bogacze powiązani z dużym biznesem, obciążonym wszystkimi grzechami kapitalizmu, z wykorzystywaniem ludzi i eksploatowaniem zasobów naturalnych z prawdziwie globalnym rozmachem. Mają też z reguły podobny gust: lubią dostojne, tradycyjne formy - wielkie fotele ze skóry, ciężkie, rzeźbione biurka z dobrego drewna, cesarskie lampiony - stara estetyka królów wydaje im się odpowiednia. W taką fundamentalną estetykę wierzą szczerze, ale poza tym deklaracje rozjeżdżają się z prawdą. Nominalni strażnicy odwiecznych wartości od dawna nimi nie są.

Co zaskakujące, niebiescy w Ameryce, kolebce pragmatyzmu, bardzo cenią czas. Po prostu - niebiescy w krajach rozwiniętych to tak naprawdę pomarańczowi, którzy deklarują stare wartości, ale wierzą w świat zwycięzców i przegranych. A może jeszcze inaczej - kiedy stają się zwycięzcami, łatwiej im zostać konserwatystami, aby utrzymać status quo. Widać to zwłaszcza u dzieci republikańskich, uśmiechniętych od ucha do ucha i wierzących w trwałe zwycięstwo.

Z kolei nasze cechy narodowe wprowadzają inne zamieszanie. Jesteśmy przecież jednocześnie bardzo przedsiębiorczy i religijni. Czy więc jednocześnie niebiescy i pomarańczowi? Ludowy katolicyzm, bardziej zinstytucjonalizowany, materialistyczny i patriarchalny niż protestantyzm, trzyma się mocno w głowach Polaków. I rzutuje. Nie kwestionujemy konserwatywnych przekonań. Nie osiągnąwszy jednak w przeciwieństwie do amerykańskich republikanów komfortu życia, czujemy się przegrani. Uszczęśliwi nas wyzwolenie się z tego dysonansu, a dopiero potem przeskakiwanie do kolejnych kolorów. Optymiści twierdzą, że nastąpi to szybko.

Zmiany na blogu

2010-12-30T09:17:00.002+01:00

Zanim blog dobije do pierwszej rocznicy, chcę zapowiedzieć pewne zmiany. Kończę eksperymenty z generowaniem dochodu ze strony, w postaci programów partnerskich, Ad-Taily, Google AdSense, darowizn. Chcę pozostać przy swobodnym podejściu. Doszedłem do wniosku, że to jest miejsce uwolnionej energii, która nie musi się spieniężać. Skoncentruję się na silnych stronach, tj. poszerzaniu wolności, oszczędzaniu i minimalizmie.

Za miesiąc rozpoczynam gap year, który potrwa przez kilka miesięcy. Mam nadzieję w tym czasie wprowadzić życie na nowe tory. Będę dzielił się wrażeniami z podróży, nowymi aktywnościami i przemyśleniami.

Dlaczego minimalizm?

2010-12-06T17:00:00.011+01:00

http://www.flickr.com/photos/friedbanana/5212070564/in/pool-66108632@N00/

Stało się! Skłonność do minimalizmu zatacza coraz szersze kręgi. Minimalizm jest modny, wszedł do mainstreamu. Można to rozpoznać po przechwalaniu się, rywalizacji i przesadzie.

Tak jak neogotyk był przegiętym, niewystępującym w historii gotykiem, rokoko zjechanym barokiem, a maszynka o pięciu ostrzach deformacją maszynki o trzech, neominimalizm jest szpanerstwem zerowymi potrzebami i pustą szafą.

Zwykle w momencie, który charakteryzuje się napływem wielkiej grupy nowych wyznawców, cechujących się instynktem stadnym, warto przypomnieć sobie o źródłach. A wszystko zaczęło się w starożytnej Grecji. Diogenes z Synopy mieszkał w beczce, a jedyną rzeczą jaką posiadał oprócz skromnego ubrania był kubek, którym nabierał wodę ze strumienia. Pewnego razu zobaczył małego chłopca, który używa w tym celu tylko dłoni. Diogenes uśmiechnął się, wyrzucił kubek, i od tego dnia też nabierał wodę w dłonie.

W minimalizmie, w który wierzę, nie chodzi o estetykę surowości, ale o zrzucenie balastu. Usunięcie przeszkód w cieszeniu się życiem. O spokój, i zrobienie miejsca na twórczą aktywność. Pusty pokój nie ma tajemnicy, może być nawet irytujący, wzbudzać gniew. Ale wtedy mamy już pewność, że we're the ones to blame.

Prawie nic nie mając, nie chwytamy się myśli o używaniu, konsumpcji czy obsłudze, inwentaryzacji, szukaniu, wybieraniu, konserwacji. Jesteśmy wolni, możemy eksperymentować, zmierzyć się ze swoim potencjałem. Znaleźć esencję świata. A wszystko dzięki uzmysłowieniu sobie, że kubek przestał być potrzebny.

Atak klonów

2010-11-14T16:13:00.011+01:00

http://www.flickr.com/photos/g205/36799233/

Zastanawiałem się ostatnio, czy polskie blogi są tylko odpryskiem amerykańskiego stylu. Żyjemy przecież w marginalnym mimo wszystko kraju, w dodatku wewnątrz wyjątkowo skupionego na sobie społeczeństwa. Pomysły przychodzą z zewnątrz, najlepsze owoce nauki i technologii są importowane. W dużym stopniu dotyczy to też kultury.

Czy w takim razie próbujemy tylko skopiować Tima Ferrissa, Leo Babaute, Tynana? Oby nie. Co prawda chęć naśladowania jest wyrazem najwyższego uznania, ale inspiracja to nie to samo co ślepe odwzorowanie. Postanowienie, żeby nie kopiować, towarzyszy mi od początku pisania, chociaż podobieństwa są nieuniknione. Wystarczy przelecieć pobieżnie najpopularniejsze blogi, żeby odkryć podobną formę i treść. Na takiej samej zasadzie powstawały rozpoznawalne style w historii sztuki - przez przyjęcie pomysłów, które wydają się świeże, a jednocześnie już się sprawdziły i wywołały dyskusję. Ale dosłowne klony, które zdarzają się tu i ówdzie, odpychają. Wierzę, że mamy szansę wyróżnić się nie tylko poprzez wpisanie polecanych modeli życia w lokalne warunki. Możemy wnieść całkowicie własny wkład.

Jednocześnie istnieją nawyki, które warto byłoby wdrożyć, a jakoś się nie przyjęły. Na przykład zwyczaj myślenia Amerykanów o zarobkach w ujęciu rocznym. W naszym regionie ograniczamy się raczej do perspektywy miesiąca. Tymczasem wyjątkowo pomocnym narzędziem w planowaniu czasowo-finansowej równowagi jest przyjęcie dłuższego terminu. Łączy się to z często powtarzanym postulatem rozpoczęcia dochodzenia do wolności finansowej od zgromadzenia środków pokrywających roczne koszty życia.

Pobawmy się zatem. Przyjmijmy, że stałe koszty mieszkania (jeżeli nie jesteś najemcą) wynoszą 500 zł miesięcznie, czyli 6000 zł rocznie. Koszty jedzenia i chemii gospodarczej wyceniam na 800 zł miesięcznie, czyli 9600 zł rocznie. Dodając niespodziewane wydatki i drobne przyjemności (kupno ubrań, wyjście do kina) wychodzi nam, że potrzebujemy 20 000 zł, żeby żyć przez rok bez pracy. A raczej wegetować przez rok bez pracy.

Żeby więc zrobić coś więcej niż leżenie w łóżku, z korzystaniem z ciepłego kaloryfera, elektrycznego światła i kalafiora na obiad, dodajmy. Na pewno samochód. Całkowite koszty jego użycia (obliczone przy pomocy gotowego narzędzia dostępnego na różnych stronach, m.in. http://www.kosztysamochodu.pl/ ) wyszły mi na 10 000 zł rocznie (w tym paliwo, ubezpieczenie i remonty). Po dołożeniu kolejnych 10 000 zł, przeznaczonych na eksperymenty i pewność płynności, mamy 40 000 zł.

Wygląda na dużo, co nie zmienia faktu, że na warunku zachodnie te 10 000 EUR czy 14 000 USD rocznie to zdaje się wartość poniżej granicy ubóstwa. A tak coś mi się wydaje że ci, dla których powyżej wskazane kwoty są wysokie, potrafią często bardziej twórczo zarządzać kwotami mniejszymi, nawet zbliżonymi do zera; ci zaś, dla których te kwoty duże nie są, często lekceważą potencjał wolności, który za owymi pulami stoi. To indywidualne. Tak czy inaczej uważam, że gdyby większość z nas uzbierała wysokość rocznych kosztów życia, żylibyśmy w o wiele bardziej wyluzowanym, pełnym fantazji społeczeństwie. I takiego ataku klonów sobie życzmy.

Inspiracje - Tim Ferriss

2010-10-16T21:08:00.009+02:00

Złośliwcy nazywają go handlarzem dopalaczami. Sam w rubrykę "zawód wykonywany" wpisuje z reguły "drug dealer". Fascynację na punkcie optymalizacji funkcji ciała skanalizował w najnowszej książce "The 4 Hour Body". Ale popularność zdobył przełomową pozycją "The 4-Hour Workweek", której oryginalność bije z każdej jednej strony. Najbardziej podoba mi się rozdział o tym, co zrobić z osiągniętym już sukcesem. Wszyscy zadowajają się skutecznym realizowaniem planu, wdrożonymi etapami i marzeniem o zbliżającym się horyzoncie, a tu okazuje się, że zdobycie wszystkich celów doprowadza do frustracji. Nie zakończenie książki na wykonaniu celu, ale przejście do szczegółów nieoczywistego problemu, który zawiera się w pytaniu, jak radzić sobie z niezależnością finansową i czasową, jest genialne.

Tim Ferriss to postać, którą warto się zainteresować. (i o to chodzi w filmiku, nie jest to przewodnik po Rzymie, jak można na początku przypuszczać...)

Karnawał Blogów Finansowych #5

2010-10-03T07:00:00.087+02:00

Już po raz piąty Paweł Kata zachęca do udziału w karnawale, czyli w przeglądzie finansowej blogosfery.

Organizator projektu, którego zalecenia dotyczące rozcieńczania soków zostawiły traumatyczny ślad w mojej psychice :) pisze tym razem o źródłach wycieku gotówki. Jesteśmy w Polsce często lekkomyślni w wydatkach, tymczasem dla większości, czyli zarabiających mało i przeciętnie, uszczelnienie tej sfery przyniosłoby najwięcej widocznego efektu.

Na blogu Fikonomia.pl można znaleźć motywację do rewolucji w swojej szafie. Przy okazji zapoznamy się z regułą trzech, regułą 4:1 i "cost per use", które dowodzą, że oszczędzający często dzielą swoje zasady z minimalistami.

Autor Metafinansów podejmuje temat minimalnego poziomu wejścia w inwestycje giełdowe. Zagadnienie jest obszerne, bo choć matematyka mówi sama za siebie, każdy podaje swoje argumenty i inną najniższą stawkę zakupu akcji.

Pokrewną tematykę porusza youngmoney, odradzając korzystania na początku przygdy z inwestowaniem z symulatorów giełdy. To dość nietypowe stanowisko, ale wsparte argumentami.

Ynwestor odnosząc się do obecnych zaskakujących wzrostów na GPW i generalnie podchwytliwego roku na parkietach, przywołuje metodę, która sprawdziłaby się całkiem dobrze w ostatnich miesiącach. Inwestowanie wbrew większości to często skuteczny, ale też obciążony dużym ryzykiem sposób gry.

Sławek Śniegocki, autor bestsellerów "Inwestuj we własny dług" i "Inwestuj we własny etat", linkuje wywiad audio, w którym dzieli się swoim podejściem do finansów.

Zapraszam do czytania, podwyższenie finansowego IQ gwarantowane.

Kapitał Cię wyzwoli

2010-10-02T09:39:00.005+02:00

http://www.flickr.com/photos/webel/

Oszczędzanie nie jest sexy. Inwestowanie nie jest sexy, zajmowanie się finansami osobistymi nie jest sexy. Więc po co to wszystko? Ciuchy z promocji czy lokaty oprocentowane o 0,23% wyżej niż inne nikogo nie zbawią. Jest jedno ale. A nawet więcej niż jedno.

Kropla drąży skałę. Dzięki prostym nawykom i procentowi składanemu te śmieszne drobnostki skumulują się w siłę, która może wywołać wielką zmianę życia. I to będzie bardzo sexy.

Jak wiemy z nieudanego niestety sequela "Wall Street" - kolejnego naiwnego manifestu Olivera Stone'a, czas jest ważniejszy od pieniędzy. Warto więc kupić za pieniądze czas. Ale poszedłbym dalej. Cenny czas trzeba przełożyć na jeszcze ważniejsze aktywo. Co to takiego? Nie, żadne złoto ani real estates.

Otóż sam dla siebie jesteś najważniejszym aktywem, którym zarządzasz. Trzeba wpisać wreszcie kartografa w mapę. Nie cierpię hasła inwestowania w siebie, za często jest żałosnym zapatrzeniem w siebie, kryje pokłady narcyzmu - dżumy rozwiniętych społeczeństw. Ale warto popatrzeć na siebie jak na zasób do wykorzystania. I, jak mówi Marcin Świetlicki, który ponoć nigdy nie posiadał nawet rachunku bankowego, "trzeba się ratować".

Zatem, mimo całej sympatii dla "Krytyki politycznej", układam bluźniercze hasło: "Kapitał cię wyzwoli". Również kapitał wiedzy, umiejętności, znajomości. Akumuluj je. Dzięki temu marzenia będą mogły zmienić się w realne plany.

Trump i inni ("The Apprentice")

2010-09-19T23:11:00.004+02:00

Kiedyś natknąłem się w telewizji na odcinek serialu reality tv "Praktykant". Było to tyleż wciągające, co przerażające. Program polega na tym, że 16 osób konkuruje o stanowisko managerskie w firmie Donalda Trumpa. W tym celu dzielą się na 2 zespoły i otrzymują zadania. W każdym odcinku osoba, która według uznania prowadzącego jest najsłabszym ogniwem w przegranej drużynie zostaje wyrzucona ("You're fired!").

Ostatnio przypomniałem sobie postać Trumpa, miliardera działającego głównie w branży nieruchomości i show biznesie. Dzięki spektakularnym sukcesom, ciekawej osobowości oraz upodobaniu do udzielania wywiadów stał się gwiazdą. Niektórym kojarzy się z Nowym Jorkiem bardziej niż Woody Allen. Jest też autorem wielu bestsellerów, z których najbardziej znany to "The Art of the Deal" o sztuce negocjacji. Właśnie czytam tą książkę. Przy okazji obejrzałem na youtube całą pierwszą serię serialu. Bardzo wciągające, a zarazem poznawcze.

Wydaje mi się, że "The Apprentice" dobrze oddaje amerykańskie patologie charakteru. Chore ambicje, kuriozalne poczucie wyższości, stoksykowana świadomość. Zachowanie, które w Europie wywołuje raczej podejrzenia o psychozę, w Ameryce jest nie tylko akceptowane, ale i pożądane. Dotyczy to nie tylko większości uczestników, którzy dla sukcesu gotowi są zanurkować w gównie albo okaleczyć konkurentów. Weźmy na przykład pokazanych przy okazji emerytów w kasynie w Atlancie - obraz powtarzanej dzień po dniu pustej rozrywki, pełna realizacja otumanienia przez hazard i cyrkowe pokazy. Patrząc na to nabieram szacunku do moich dziadków, którzy zostawili po sobie niewiele więcej niż egzemplarz tłustej książeczki do nabożeństwa.

Tak czy inaczej "The Apprentice" to świetny pomysł na reklamę marki Trump. Zadania i nagrody związane są ściśle z inwestycjami Trumpa - jego polami golfowymi, kasynami i hotelami. Zastosowano tu zmasowany product placement. Można poznać całą galerię złego smaku świata produktów Trumpa, manifestującego się w kapiących złotem pokojach, skrajnie kiczowatych kasynach (odpowiadających potrzebom klientów trzeba przyznać) , a nawet w wystroju sali konferencyjnej, w której zapadają wyroki na końcu każdego odcinka, charakteryzującej się bardzo amerykańską tęsknotą za arystokratyczną przeszłością, której nie było.

Jednocześnie serial jest wciągający i cieszy się dużą popularnością - wyprodukowano już 10 serii, z tego kilka odsłon "Celebrity Apprentice", w których walka toczy się pomiędzy sławami, a stawką jest cel charytatywny. Serial ma również licencjonowane odpowiedniki w kilkunastu krajach.

Na koniec jeszcze mała dygresja. Zachowanie Donalda Trumpa to argument przemawiający za kontrowersyjną tezą Roberta Pirsiga, o którego pomysłach napiszę kiedyś więcej. W każdym razie teza ta brzmi: Amerykanie podświadomie czerpią swoją tożsamość od Indian. Trump to taki wielki wódz - mówi mało, ale pewnie i zdecydowanie. Mimo opinii szowinisty i egocentryka, wzbudza szacunek. Jest prostolinijny, nie owija w bawełnę, ma wyczucie czasu i zna się na ludziach. Po podjęciu decyzji, kończy się dyskusja. Jego słowo rozwiązuje sprawę, można potem powiedzieć co najwyżej "Howk!".

Inspiracje - Ken Wilber

2010-09-05T22:37:00.010+02:00

Idąc za ciosem przedstawiam pierwszy merytoryczny filmik umieszczony na youtubie. Rozpoczynam tym samym serię, którą można by nazwać Kick-ass inspirations, polegającą na dzieleniu się inspiracjami , które chwyciły mnie kiedyś za serce, jednocześnie uruchamiając ostro myślenie.

Elementem wspólnym tych materiałów będzie przedstawienie inspirujących osób przez pryzmat osobistych zaskoczeń i twierdzeń, które zrobiły na mnie wrażenie, lub nawet wywołały trwałą przemianę. Będę przywoływał autorów, na których wypowiedzi reagowałem myślach albo na głos słowami "wow", lub niejednokrotnie wzdychałem w olśnieniu "aha". filmiki te będą krótkimi impresjami zachęcającymi do sięgnięcia po więcej.

Rozpoczynam z grubej rury od Kena Wilbera - autora, z którego koncepcji wziął się sam tytuł bloga. Proszę nie zniechęcać się trochę megalomańskim zakresem tematyki. Następne materiały będą dotyczyć ściślej tematyki blogów o finansach osobistych i zarządzaniu czasem. Przedstawię w nich, po swojemu, dwóch guru wspomnianych dziedzin: Tima Ferrissa i Roberta Kiyosakiego.

Teraz jednak Wilber, z którego myśli też można coś wyciągnąć dla fanów finansowej niezależności i lifestyle design. Mianowicie zachętę do poszerzania horyzontów, zdobywania wiedzy poza swoją działką. Niech biznesmani przyglądną się zagadnieniom filozofii, a filozofowie pouczą biznesu. Z korzyścią dla obu stron.

Tak bywa i bywało. Przecież George Soros - świetny spekulant na wielu rynkach, jeden z pionierów globalnego arbitrażu, to jednocześnie uczeń Karla Poppera, z ambicjami dowodzenia wielkich teorii, piszący książki. A sięgając głębiej do historii można wydobyć Barucha Spinozę - obsesja intelektualna, która zaowocowała oryginalnymi koncepcjami, opisywanymi w każdym podręczniku filozofii, nie zrujnowała jego powszedniego bytu, dzięki wyspecjalizowaniu się w produkcji soczewek. Ani, jak głosi legenda, nie wykluczała wytoczenia procesu swojej rodzinie, chcącej łatwo przejąć przypadający odludkowi spadek. (Co prawda żaden z nich prawdopodobnie nie uprawiał postulowanej przez Wilbera medytacji, ale w rozwiniętych krajach model medytującego biznesmena został wcielony w życie, a przynajmniej przestał być absurdalnym żartem.)

To wezwanie jeszcze mocniej wybrzmiewa u nas, gdzie przedsiębiorcy rzeczywiście nie mają problemu z odróżnieniem Moneta od Maneta, czy Plotyna od Platona, bo w ogóle nie obchodzi ich kto zacz.

Fin4Q on youtube

2010-08-15T13:02:00.007+02:00

Zdaje się, że w swojej aktywności w internecie wpadłem już w obsesję testowania narzędzi na niekorzyść publikowania wartościowych treści . Tym niemniej myślę, że jest to tylko etap fascynacji nowicjusza, który się niedługo wyczerpie (to znaczy etap, nie nowicjusz, mam nadzieję).

Tak czy inaczej, postanowiłem zacząć umieszczanie cyklu autorskich materiałów wideo jako uzupełnienie bloga. Dla mnie to ciągle element wychodzenia ze strefy komfortu. Zapraszam:

o cyklach

2010-07-27T19:44:00.003+02:00

http://www.flickr.com/photos/imarlon/4684486839/sizes/l/

Upodobanie do zmienności to jeden z głównych powodów podejmowania ryzykownych inwestycji, do których należy gra na giełdzie. Różnice wartości, następujące czasem błyskawicznie, wywołują pozytywne lub negatywne emocje, których siła bywa ogromna. Odczucia te, sprowadzone w dyskusjach praktyków do strachu i chciwości, można by nazywać i opisywać bez końca. Występują w wielkiej różnorodności, wzbogacając przy okazji dzień powszedni.

Dla mnie osobiście niepewność, jaką sumę na rachunku maklerskim odczytam po sesji faktycznie jest przyjemnością. Obecność szansy w życiu dobrze działa, jeśli ma się skłonność do ryzyka i ze spokojem znosi straty.

Przy okazji warto pamiętać, że wahania podlegają w dużym stopniu zasadzie cykliczności. Tym bardziej czytelnej, z im dłuższym okresem czasu mamy do czynienia. Dlatego tak ważne jest spojrzenie długoterminowe: na roczny czy wieloletni przebieg danego zjawiska, takiego jak rozwój cywilizacji, życie ssaka czy notowania surowców.

Cykle występują dosłownie wszędzie, tak jak wszystko, od biologii po kulturę, obejmuje ewolucja. Ale najbardziej interesują nas te, które mają bezpośredni, oczywisty wpływ na nasze życie (proces starzenia), i interesy (koniunktura). Z uwagi na profil bloga nie sposób nie wspomnieć krótko o cyklu gospodarczym, czyli 6 fazach rynku według Martina Pringa.

Faza pierwsza rozpoczyna się od zwyżek cen obligacji, spadają ceny akcji i surowców. W drugim etapie do obligacji dołączają akcje, które wchodzą w fazę hossy. Trzeci etap to wzrosty na wszystkich rynkach - surowców, akcji i obligacji. Koniunktura zaczyna wychodzić z recesji. Spośród trzech analizowanych rynków pierwsze zaczynają zniżkować obligacje, przy szczycie koniunktury akcje, a po nich surowce. Koncepcja ta bazuje na założeniu, że wyższe ceny surowców prowadzą do wzrostu inflacji, a ta do wyższych stóp procentowych. Wyższe stopy prowadzą do zniżki cen obligacji, a następnie akcji. Cały cykl powtarza się, po spadkach cen akcji dochodzi do zniżek cen surowców, maleje inflacja i stopy procentowe - zaczynają rosnąć ceny obligacji.

Z artykułu Adama Łaganowskiego (Warszawska Grupa Inwestycyjna SA): http://www.biznespartner.pl/content/view/124/38/

A teraz klasyczne fazy cyklu koniunkturalnego (za Wikipedią):

Faza kryzysu: rośnie bezrobocie, maleją produkcja, zatrudnienie, inwestycje, popyt,ceny

Faza depresji: koniec spadku, ww. wielkości pozostają na niskim poziomie

Faza ożywienia: rosną produkcja, zatrudnienie, inwestycje, popyt, ceny; maleje bezrobocie

Faza rozkwitu: koniec wzrostu, ww. wielkości utrzymują się na wysokim poziomie

Tymczasem ostatnio zwróciłem uwagę, że wpływają na moje samopoczucie fazy księżyca. Podczas pełni mam dużo siły i zapału do pracy. Idąc za ciosem wyjechałem na wakacje do Transylwanii :)

offline, unplugged

2010-06-24T23:08:00.004+02:00

http://www.curatormagazine.com

Śledząc blogi ambitnych osób, optymalizujących działania dla osiągnięcia celów (bogactwa, wiedzy czy po prostu wolności), obok przyjemności z ich czytania i szczerej sympatii do autorów odzywa się we mnie silna cecha krytyczna. Mam bowiem skłonność do rezygnacji, uznaję wartość prostoty.

Aktywizm odbierany jest dziś jednoznacznie pozytywnie, witany wszędzie z bezrefleksyjną aprobatą. A przecież nie ma wartości sam w sobie. Co więcej, był cechą społeczeństw totalitarnych, ceniących psychofizyczną dyscyplinę. Uparte i konsekwentne działanie nie musi prowadzić do wzrostu, ale może przyczynić się do krzywdy: destrukcji środowiska, multiplikowania tandety, zaśmiecania kultury.

Przerost ambicji wywoływał wojny. Dziś rozpiera zadowolonych z siebie ludzi sukcesu, którzy zawsze myśleli o zwycięstwie, ale nigdy nie pomyśleli o sensie wyścigu. Oni mają przynajmniej swoje satysfakcje. Najsmutniej zaś patrzeć na tych, których nadludzkie wysiłki przynoszą żałosne efekty.

Często receptą na stresującą bezowocność jest zatrzymanie się i rozglądnięcie wokół. Odejść od stołu. Wycofać się. Odpuścić. Zamiast "jeszcze to i tamto", "zdobyć", "załatwić", wprowadzić w życie hasło: "wystarczy". Zapytać się siebie czy to, w co zaangażowaliśmy się i w co wierzymy nie jest ślepą uliczką.

Zaraz pojawia się alarm, że w ten sposób uzasadniamy pasywność, a nawet lenistwo. Popieramy negację. A co jest w tym pozytywnego? W kontekście finansów osobistych na pewno skłonność do oszczędności (w myśl zasady: "nie potrzebuję tego"), a ogólniej - poddanie się urokowi prostoty.

Poza tym przerwa, zatrzymanie się, a nawet krok w tył może dostarczyć zaskakującej energii, doprowadzić do przedefiniowania celów.

Nie zaniedbujmy jin na rzecz jang. Zaryzykujmy marginalizacją, wykluczeniem społecznym, utratą kontaktów, wypadnięciem z obiegu, tymi przedmiotami histerycznych obaw współczesnych.

Wracam do dialogu Diogenesa, który na grzmiący osąd: "Mieszkańcy Synopy skazali Cię na wygnanie!" odpowiedział - "A ja ich skazałem na pozostanie."

Fibonacci

2010-06-13T21:25:00.006+02:00

http://www.flickr.com/photos/slopjop/823401079/

0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233, 377, 610, 987, 1597, 2584, 4181...

Kto interesuje się teorią rynków, nie patrzy na powyższe liczby ze zdziwieniem. To ciąg Fibonacciego, w którym każda liczba jest sumą dwóch poprzednich. Matematyczna zależność wysnuta przez średniowiecznego myśliciela przywoływana była w sztuce jako wyznacznik harmonii, w świecie finansów sprawdza się do dziś w analizie technicznej. Pomaga m.in. w określeniu momentów zwrotnych na wykresie, kiedy stosujemy ją do czasu i ceny (zarówno w ujęciu wartościowym jak i procentowym).

Graficzną ilustracją ciągu są układy fraktalne i spirale. Zasada znajduje wyraz w naturze, występując między innymi jako:

Budowa muszli niektórych skorupiaków.
Struktura atomowa
Molekuły DNA
Struktura kryształu
Orbity planet i galaktyk
Układ zwojów w szyszce sosny
Proporcje powstające w wirach wodnych
Układ spiral tworzonych przez nasion słonecznika
Proporcje zachodzące pomiędzy poszczególnymi prądami powietrznymi tworzącymi huragany. (przykłady za www.bossa.pl)

Czy ma ktoś jeszcze wątpliwości co do piękna wykresów giełdowych? ;)

literatura motywacyjna - przemiany

2010-05-16T22:36:00.006+02:00

http://repairstemcell.wordpress.com/2009/02/23/christopher-reeve-interview-a-hero-onscreen-and-of-nothing-is-impossible-advice-and-know-how-readers-digest/

Od kilkunastu lat jesteśmy świadkami rewolucji. Ma ona skalę i znaczenie większe nawet od tej, która doprowadziła do upadku bloku sowieckiego. Z czołowego miejsca pod względem wpływu na żyjące obecnie pokolenia mógłby strącić ją co najwyżej kontakt z cywilizacją pozaziemską. To rewolucja przenikająca nas mimochodem i totalnie - czyli dostęp do internetu i błyskawiczny rozwój jego zasobów. Przez ten czas jej przejawy zmieniły chyba każdego z nas, na bardzo różne sposoby.

Jedną z wielu konsekwencji uczestniczenia w buzujących i przeogromnych treściach udostępnionych online była dla mnie zmiana opinii o książkach motywacyjnych. Stało się tak dlatego, że przeszły one dość szybką i radykalną przemianę.

Literaturą starego typu nazywam całe tony bardzo poczytnych bryków, od klasycznego, liczącego już ponad 70 lat (sic!) dziełka Dale'a Carnegie "Jak zdobyć przyjaciół i zjednać sobie ludzi" po modny niedawno w Polsce "Secret". Nie kwestionując wartości i trafnych obserwacji zawartych w najlepszych pozycjach tego rodzaju trzeba stwierdzić, że główny nurt szybko zapełnił się uproszczeniami i bezrefleksyjnymi receptami. "Myśl i bogać się", "Obudź w sobie Olbrzyma", "Chcę, mogę, osiągnę!" - same tytuły zdradzają psychiczne niezrównoważenie, którym autor chce zarazić czytelników. Grono autorów szybko zresztą zasilili cynicy o wyjątkowo niskich pobudkach.

Cele są tutaj założone z góry, pomysł poddania ich najpierw krytyce nie pojawia się. Grupę docelową stanowią przecież przedstawiciele klasy średniej, którym w nieprzychylnych opisach przypisuje się pragnienie zaimponowania sąsiadom, chęć odegrania się, życie na pokaz i inne mieszczańskie małostkowości. W tradycyjnych książkach motywacyjnych mamy więc do czynienia z językiem zwycięzcy. Zagarnianiu wpływów, zdobywaniu bogactwa i sławy służyć ma pozytywne myślenie, graniczące czasem z myśleniem pierwotnym (wizualizacje i powtarzanie mantr), a w stosunkach międzyludzkich stosowanie mniejszych lub większych manipulacji. Odwołanie się do ego jako wartości najwyższej było tajemnicą sukcesu tych książek. Pozujące na kontynuatorki tradycji mądrości, z bombastycznymi, efekciarskimi hasłami od początku były bliższe regresji niż innowacji. Z tych powodów intelektualiści, i w ogóle myślący i wrażliwi ludzie, traktowali je raczej z nieufnością i lekceważeniem.

Tymczasem książki nowego typu uderzają w inny ton. Kaznodziejskich przewodników, cynicznych wodzirejów wykorzystujących naiwność innych, zastępują młodzi najczęściej ludzie, korzystający aktywnie i w nowatorski sposób z możliwości internetu. Docelowi czytelnicy natomiast to nie mieszczanie ze swoimi filisterskimi skłonnościami, ale ludzie otwarci i poszukujący.

W miejsce pozytywnego myślenia, które w praktyce stawało się jałowym myśleniem życzeniowym, postawiono uwzględnienie trudności, wskazanie potencjału i wartości pracy - pozytywne samo w sobie. A przede wszystkim, tradycyjny cel, jakim było zdobycie pieniędzy i uznania, zmieniło się w bogactwo innego rodzaju, oparte na wolności i różnorodności, sprawiające że życie będzie warte przeżycia. Bogactwo na pokaz przestaje być szanowane, staje się zbytkiem.

W oczy rzuca się też o wiele większa racjonalność i drobiazgowość, pojawiają się metodyczne, wręcz protestanckie porady. Miejsce ideologii zajmuje pasja. I coś, czego w tego typu książkach wcześniej ze świecą szukać - poczucie humoru.

Co nowe książki zachowały z pierwowzorów? Amerykańskość. Obietnicę nowego, lepszego życia. Tym razem jednak nie chodzi o pokazanie sposobów łatwego dotarcia do raju samolubów, ale o dotarcie do miejsca, w którym szczęście osiąga się dzięki pracy i transparentności, i ciągle idzie dalej.

Oto kilka przykładów nowej literatury:

http://superstar.freepursuits.com/

http://chrisguillebeau.com/3x5/files/2008/06/worlddomination.pdf

http://tynan.net/lifenomadic

Przestań kupować

2010-05-08T14:19:00.003+02:00

Dobra rzecz;
nie tak dobra jak Nic.
Soiku Shigematsu

http://www.flickr.com/photos/totalsupport4u/3347911004/

Zastanówmy się, czy mamy chociaż jedną potrzebę, której spełnienie nie wymaga dokonania żadnego zakupu. Wycelujmy w te najbardziej szlachetne impulsy, mające zmienić nas na lepsze. Edukacja - bezapelacyjnie pozytywne dążenie. Jednocześnie całkiem kosztowna impreza, w której nie obejdziemy się bez książek, materiałów oraz płatnych kursów. Ale zmądrzejemy. Może.

Przejdźmy do diety - również bezdyskusyjnie zrozumiałej i akceptowanej, niekontrowersyjnej potrzeby. I znowu - kupujemy kolejne poradniki, wagę, pasy wyszczuplające, rower treningowy, ciężarki i części wyposażenia siłowni, wreszcie specjalne preparaty oraz produkty żywieniowe, czyli herbatki i inne. Ale schudniemy. Może.

Nawet jak chcemy się uduchowić, ustawiamy się w kolejce po usługi i towary - sesje jogi i medytacji, świece zapachowe, asortymenty new age.

Nie każda prostota nosi cechę genialności, lecz ta ma ją na pewno - przestań kupować. Rezygnacja jest często wynikiem lenistwa, lęku albo zwyczajnej wygody. W tym przypadku jednak rezygnacja oznacza rewolucję - zmianę zmiatającą najgłębiej zakorzenione przyzwyczajenia i przekonania.

Spróbuj tego oczyszczającego doświadczenia. Za jedyne $0,99 ;) Ale serio, oto uniwersalna próba: nie kupować nic przez cały dzień. Ani bułki, ani biletu autobusowego, nic. To może być eksperyment uświadamiający coś niespodziewanego, mogący zmienić życie.

płeć finansów

2010-05-01T12:01:00.009+02:00

Trafiając na nowego bloga o finansach naturalnie spodziewamy się, że jego autorem jest mężczyzna. Odkrycie formy żeńskiej w tekstach zaskakuje. Czy blogi kobiet o finansach osobistych wyróżniają się, chociażby przez inaczej położone akcenty w treści? Czy kobiety piszą więcej np. o dzieciach? Zachęcam to sprawdzić.

PARSIMONIA

Chyba najbardziej "kobiecy" blog z tu przedstawionych. Parsimonia skupia się na oszczędzaniu i świeżym podejściu do podstawowych, codziennych czynności. Operując przykładami swoich bliskich - rodziny i znajomych, szuka rozwiązań, które pomogą podreperować osobiste budżety. Bardzo ciekawe i do zastosowania przez wszystkich.

RICHMOND

Profesjonalny, zaawansowany blog, zawierający wyczerpujące i rozbudowane notki z dziedziny inwestowania i oszczędzania. Richmond dzieli się przydatną wiedzą, odsyłając często do silniej rozbudowanych niż polskie stron angielskojęzycznych. Dzięki opisywaniu warunków brytyjskich daje porady niezbędne dla emigrantów. Jednocześnie, dzięki bardziej ogólnym uzupełnieniom, stają się one przydatne dla całej reszty.

BOGATYM BYĆ

Karolina dzieli się na blogu pomysłami na zwiększenie dochodów i zmniejszenie kosztów. Z powodu właściwej sobie wrażliwości traktuje tematykę finansów osobistych jako punkt wyjścia do szerszych rozważań. Często przywołuje cytaty dotyczące zarówno rozsądnego dysponowania zasobami, jak i życia po prostu.

BOGATA KOBIETA

100-procentowy freelancer, dużo piszący o byciu wolnym strzelcem jako sposobie życia. Opisuje sposoby pozyskiwania zleceń, promuje zarabianie przez internet. Analizuje również oszczędzanie w najdrobniejszych szczegółach, w konsekwencji faktu, że los wolnego strzelca wiąże się często z niewystarczającymi do poczucia komfortu wpływami finansowymi i niepewnością płynności. Podkreśla fakt, że jest kobietą i zwraca się chętnie bezpośrednio do nich.

Trudno więc chyba wyróżnić wyraźnie podejście kobiet, które odważyły się zagrać w grę zdominowaną przez mężczyzn. Każda z nich to indywidualność. Uderza jedna wspólna cecha: są niezależne.

secret millionaire

2010-04-18T22:54:00.003+02:00

Autorzy blogów finansowych bardzo często skupiają się na celu, tj. osiągnięciu bogactwa. A co jeśli mamy go już za sobą? Statystyki podpowiadają, że zwycięzcy w lotto wpadają często w szał konsumpcyjny i przejadają niewyobrażalne kwoty. Dużo lepiej radzą sobie właściciele "old money", mający pieniądze od zawsze i na każdą okazję. Jak mówią, garnitur zaczyna dobrze leżeć dopiero w trzecim pokoleniu.

Mimo wszystko chyba największy rozsądek i twórcze podejście do pieniędzy mają ci, którzy doszli do fortuny samodzielnie.

Przykłady pięknego wręcz wykorzystania takich pieniędzy pokazuje program „Secret Millionaire":

10 wpływowych zasad zarządzania czasem i finansami osobistymi

2010-03-28T18:23:00.010+02:00

http://www.tektonics.org/qt/tenc.jpg

Po ponad 2 latach śledzenia specjalistycznych stron dotyczących finansów osobistych i zarządzania czasem, łatwo wyróżnić kilka najbardziej wpływowych zasad, które powtarzają się na każdej. Tak naprawdę znakomita większość treści całej sfery informacyjnej w interesującym nas zakresie to wariacje tych zasad. Można by je wymienić, a następnie ukłonić się i zejść ze sceny. Ale ponieważ wszyscy lubimy to samo danie przyrządzane na setki różnych sposobów, czekamy niecierpliwie na nowe notki i artykuły.

Postanawiając nie odsłaniać kurtyny po kawałku, w jakimś sensie strzelam w swoje bloggerskie kolano. Bo znalezienie tematu po wypisaniu w jednym miejscu tej listy będzie wyzwaniem. Jak u Hitchcocka, rozpoczynamy od trzęsienia ziemi.

Słowo się rzekło. Oto zasady, które mimochodem ułożyły się w dekalog:

1.Stosuj rachunek: przychody > wydatki – należy dążyć, by utrzymywać podstawowy warunek głoszący, że przychody muszą być wyższe od wydatków. Jeśli nawet osoba zamożna jej nie przestrzega, wpadając w inflację stylu życia, czekają ją kłopoty. Tymczasem osoba zarabiająca przeciętnie, pilnując powyższej zasady będzie bezpieczna, systematycznie się bogacąc.
2.Zwiększaj źródła dochodów, zmniejszaj źródła wydatków – akumulujemy kapitał przez szukanie dodatkowych dochodów i oszczędności,
3.Unikaj kredytów. Wiedzą o tym szczególnie ci, którzy poznali nieszczęście spirali zadłużenia. Warto jak najszybciej spłacić długi, a następnie bez przeszkód budować fundusz awaryjny i szukać środków na inwestycje.
4.Poznaj znaczenie nawyków. Podstawą zarządzania czasem i finansami osobistymi jest śledzenie swoich nawyków i ich optymalizacja. Wiąże się z tym efekt śnieżnej kuli – z jednej strony małe nawyki pozytywne kumulują się z czasem w wielki pozytywny efekt; niestety złe nawyki też kumulują się w ten sposób.
5.Pamiętaj o sile procentu składanego – warto uświadomić sobie wagę procentu składanego; pomaga nie tylko zmotywować się do oszczędzania, ale również zrozumieć, na czym polegają nieustannie rosnące fortuny w wielkim świecie, i dlaczego banki mają się dobrze. Stosowanie tej matematycznej formuły decyduje, czy czas działa na korzyść Twoich pieniędzy.
6.Zostań minimalistą. To coraz bardziej modne wprowadzenie w swoje życie uproszczenia, które skutkuje oszczędnością czasu i pieniędzy. Surowa selekcja posiadanych rzeczy, ograniczenie potrzeb, zmiana ilości w jakość to bardzo wciągające procesy.
7.Stosuj zasadę Pareto (20/80). To statystyczna zależność, pomagająca skupiać się na priorytetach. Bardzo często 20% obiektów związanych jest z 80% zasobów. Na przykłąd 20% ludzi posiada 80% majątku, 20% ciuchów nosimy przez 80% czasu, 20% informacji skutkuje 80% decyzji (przykłady z Wikipedii).
8.Stosuj prawo Parkinsona – na zadanie potrzebujesz tyle czasu, ile otrzymałeś. Jeżeli masz mniej czasu, będziesz bardziej efektywny. Lepiej dać sobie deadline 3-dniowy niż 3-tygodniowy.
9.Wyeliminuj czynnik latte (Latte Factor) – stosunkowo łatwy sposób na oszczędzenie; polega na znalezieniu drobnych, częstych i niekoniecznych wydatków (jak kawa lub batonik na stacji benzynowej, lub po prostu papierosy), które sumują się miesięcznie w całkiem wysoką kwotę.
10.Automatyzuj. Buduj oszczędności przez stałe przelewy, szukaj biernych dochodów i uruchom mechanizmy, które będą generować dobre efekty bez Twojego udziału (no brainers).

Proste? Proste. Ale jak to z dekalogiem bywa – wielu go zna, niewielu stosuje.

doświadczenie giełdowe

2010-03-22T21:06:00.006+01:00

http://farm4.static.flickr.com/3412/3671748069_ea1d2fdaab.jpg

Wkrótce minie trzeci rok, odkąd gram na giełdzie. Kto by pomyślał, że kiedy w 2007 roku uzbierałem pierwsze sensowne oszczędności i zaryzykowałem inwestowanie na podchwytliwym rynku, będę zadowolony mimo strat. Miałem ostrożnie budować kapitał, tymczasem aktywnie uczestniczyłem w jednej z największych przecen w historii.

Z zaskoczeniem dla samego siebie, wraz z upływającymi tygodniami i miesiącami, z obojętnego gościa chwytającego potencjalne narzędzie do otrzymywania dodatkowych dochodów, stawałem się fanem spekulacji, oczarowanym teorią rynków. Czytałem książkę za książką, internetowe strony tematyczne, blogi. Codziennie śledziłem notowania.

Złapałem się na końcówkę hossy. O giełdzie rozmawiało się wtedy na korytarzach, na spacerach w parku, graczami okazywali się hydraulicy, taksówkarze i przedszkolanki. Na forach Money.pl, Bankiera i Parkietu tryumfowali wyznawcy najbardziej debilnych systemów – wszystkie były skuteczne. Książkowy przejaw szczytu. Dla mnie był to pierwszy raz, kiedy miałem kapitał do ulokowania, więc wszedłbym i tak, zachęcony przykładem ojca, inwestującego już od lat.

Giełda to nie tylko możliwość zarobku, ale też wyzwanie. To mierzenie się ze swoim charakterem, testowanie zdolności szybkiego przyznania się do błędu (o ile łatwiej pozostawać uparcie przy swoim zdaniu, mimo topniejącego kapitału...). W ten sposób wciągnęło mnie coś, o czym nigdy bym nie pomyślał że mnie wciągnie. Bo giełda to też nałóg.

Zatem wszystkim zastanawiającym się i zaczynającym mówię: strzeżcie się, bo przekraczacie granice bezpieczeństwa. Rynek cechuje anonimowość, amoralność, surowość, ale często najbardziej destrukcyjne okazuje się spotkanie z największym wrogiem: samym sobą.

Co jest za darmo?

2010-03-13T18:18:00.013+01:00

Daniel Suelo (http://www.vismaya-maitreya.pl/kryzys_ducha_zycie_bez_pieniedzy_-_daniel_suelo.html)

Marzenie zostania milionerem staje się celem dla milionów, i zostaje najczęściej tylko marzeniem do końca ich życia. Cel ciekawszy i w dodatku o wiele bardziej realny to doprowadzenie do stylu życia, którego jakość wynika z wolności, polegającej na swobodnym dysponowaniu czasem. Posiadanie swoich godzin, dni, tygodni i miesięcy można wykorzystać na działanie, w które wierzymy i które jest dla nas najbardziej wartościowe. Osiągnięcie tego celu bywa trudne, ale absolutnie nie wymaga stania się milionerem.

Na początku warto sobie przypomnieć, albo zacząć uświadamiać, że najlepsze i najważniejsze dobra naprawdę są za darmo. Do poczucia przepływu wystarczy spacer po parku. Ludzie, słońce i powietrze, cała maszyneria otoczenia występuje free of charge. Ona po prostu jest.

Dla niektórych osób zorganizowanie swojej codzienności całkowicie za darmo stało się faktem. Emerytowana nauczycielka z Niemiec zdecydowała się założyć miejsce w mieście, gdzie ludzie wymieniają się towarami i usługami, bez używania pieniędzy. Po kilku latach zauważyła, że chce ograniczyć posiadanie rzeczy wokół siebie. Po jakimś czasie zdecydowała się pójść o krok dalej i zrezygnowała z używania pieniędzy. Za pokój, w którym akurat mieszka, płaci sprzątaniem i świadczeniem innych drobnych usług.

Z kolei Daniel Suelo nie pracuje w ogóle, po prostu pasuje mu bardzo skromne i proste życie jakie prowadzi. Mieszka w jaskini (błogosławione słoneczne regiony), a odżywia się artykułami spożywczymi, które oddają mu sklepy z powodu upływającej daty ważności. Korzysta też obficie ze śmietników.

Te dwa przykłady radykalnych wyborów są dowodem, że da się żyć bez niczego. Sceptycyzm podpowiada mi jednak, że stoi za nimi w jakimś stopniu poczucie wyższości podobne do ludzi rozgłaszających, że przestali jeść, ponieważ są tak uduchowieni. Nie przyjmuję tej ortodoksji, ale świadomość realności jej praktycznego zastosowania jest krzepiąca. Jednak posiadanie 500 EUR w miesiącu daje olbrzymi skok możliwości w stosunku do posiadania 0 EUR. Nie ma więc co się obrażać na szatańskie narzędzie, pamiętając o zadawaniu sobie czasem pytania: do you have money or does money have you?

Stay tuned.

AQAL

2010-03-06T11:19:00.013+01:00

Dzisiaj wyjaśnię, na czym polega podejście integralne, które spróbuję zastosować na blogu. Nie chodzi bowiem o zintegrowane mówienie o giełdzie, lokatach, surowcach, nieruchomościach i walutach w jednym miejscu, ani o łączenie instrumentów finansowych w produkty strukturyzowane. Pisząc „integralne”, odwołuję się do koncepcji zaproponowanej przez Kena Wilbera, charyzmatycznego pisarza i mówcę z Colorado. Jego największymi sukcesami było stworzenie zaskakującej „teorii wszystkiego” oraz założenie Instytutu Integralnego, w którego budowę i rozwój włączyły się autorytety z pozornie odległych światów psychologii (Roger Walsh), religii (Thomas Keating, Genpo Roshi), polityki (Hillary Clinton) czy show businessu (Sharon Stone, bracia Wachowscy).

Wilbera od wczesnej młodości prześladowała obsesja – ale nie z tych małych, znanych nam obsesji dostępu do seksu, narkotyków i pieniędzy, albo przynajmniej występująca obok nich – mianowicie obsesja rozgryzienia zasad rządzących wszechświatem. Jego skłonność wywołało odczucie, że coś jest nie tak z panującymi powszechnie opiniami i zachowaniami. Co gorsza, odczucie to nie zniknęło wcale po latach wytężonych studiów z zakresu nauk ścisłych, uzupełnianych przekrojowym podejściem do zagadnień humanistycznych, zwłaszcza filozofii i psychologii. W związku z czym po studiach, zamiast zignorować powracające wrażenie i zająć się czymś „pożytecznym” jak my wszyscy, postanowił poświęcić się w całości dojściem do źródła swojej obsesji , więc poszerzył poszukiwania. Odtąd zajmował się czytaniem, myśleniem, i myciem naczyń w restauracji, z czego przez jakiś czas się utrzymywał. Potem już pisał książkę za książką.

Olśnienie przyszło po długim czasie metodycznej pracy. Da się je przedstawić na jednej karteczce, chociaż droga do niej wymagała wielkiego wysiłku i pokornego ślęczenia nad teoriami innych. Punktem wyjścia było odkrycie, że filozofowie i psycholodzy kierując się ambicją wyjaśnienia ogólnych zjawisk, upierali się przy dowartościowywaniu niektórych aspektów rzeczywistości, stawiając się jednocześnie w opozycji do teorii, które nie pasowały do ich koncepcji. Filozofowie kochali Platona, albo obalali Platona, potem kochali Kanta albo odrzucali go, następnie rozmiłowali się w teorii języka i oddali pałeczkę awangardy innym dziedzinom. Psycholodzy ufali Freudowi albo krytykowali go, i tak dalej. Wilber przyjął założenie, że żadna, nawet najgłupsza teoria nie jest w 100% błędna („Nobody is smart enough to be wrong all the time), i aby dojść do sedna sprawy, należy uwzględnić je wszystkie. W ten sposób uniknie się częściowego podejścia do całości, i pokona metodę budowania rozwiązań, które ignorują większy obraz. Pozornie cofnął się, stając przed gigantycznym materiałem sprzecznych sądów. Pomogło mu jednak przyjęcie podstawowego założenia: prawa ewolucji.

Nauka udowodniła biologiczną ewolucję. Wilber rozciągnąl ewolucję na wszystkie aspekty kosmosu, wszystkie wymiary życia. Według niego ewoluuje świadomość, wyrażając się nie tylko w mutacjach organizmów, ale również w kulturze. Sama ewolucja zaś rozumiana jest w sposób następujący: wyższy poziom przekracza i zawiera (transcends and includes) poziom niższy. Tak jak atomy są częścią związków chemicznych, które przekraczają je i zawierają, a związki chemiczne częścią komórek, które przekraczają je i zawierają, impulsywne self jest częścią ego-zdobywcy, które z kolei jest częścią formy wyższego rzędu – ego współczującego. Kolejny przykład - społeczeństwo mityczne ewoluuje (i zawiera się) w społeczeństwo religijne, te z kolei zmienia się z czasem w społeczeństwo racjonalne.

Spoiwem setek odkryć i teorii, oprócz ewolucji, stało się uproszczenie rozróżnień definiujących wszystkie koncepcje. Wilber stwierdził, że da się je sprowadzić do dwóch przeciwstawień. Pierwsze z nich to para „wewnętrzne-zewnętrzne”. Drugą parę tworzą „indywidualne-zbiorowe”. W ten sposób powstał model 4 ćwiartek, łączący odkrycia naukowe i humanistyczne wglądy.

http://aura0.gaia.com/photos/27/268545/large/AQAL_2.jpg

Oto legenda:
Górna lewa ćwiartka (GL) zawiera to co jednocześnie wewnętrzne i indywidualne. Wilber nawywa ją konturami wnętrza jednostki, obejmującymi to co subiektywne, związane z autoekspresją etc. Dolna lewa (DL) to wewnętrzne i zbiorowe aspekty rzeczywistości, świadomość zbiorowa, czyli etyka i moralność, wspólny kontekst, zrozumienie. Górna prawa (GP) to aspekty zewnętrzne-indywidualne, obiektywny obraz jednostki. Dolna prawa (DP) to zewnętrzne-zbiorowe, czyli systemy, nauka i technika, prawda orzekająca, relacje w trzeciej osobie.

Jak to przełożyć na zarządzanie czasem i pieniędzmi? Bardzo prosto. Przez uwzględnianie wszystkich ćwiartek i wszystkich linii rozwojowych :) Ale poważnie: postaram się w notkach promować równowagę oraz myślenie o szerszym kontekście. Polecam wszystkim zainteresowanie się tematem: http://www.kenwilber.com

Potencjał pieniądza

2010-02-28T15:11:00.001+01:00

Pieniądz to, zgodnie z definicją encyklopedyczną, powszechnie akceptowany z mocy prawa lub zwyczaju środek regulowania zobowiązań, pełniący rolę powszechnego ekwiwalentu (za www.portalwiedzy.onet.pl). Oczywiście. Trzeba jednak dodać, że pieniądz bywa tematem tabu albo obiektem wyznania. Ten prosty i genialny wynalazek człowieka stał się jednym z najbardziej uniwersalnych tematów na świecie. Interesuje wszystkich. W nowoczesnych społeczeństwach bowiem ma wspaniałą własność – wymiany na większość istniejących dóbr.

Zacznę od przykładu. Pomysł założenia tej strony pojawił się ponad rok temu, kiedy spodziewałem się sprzedać mieszkanie za ok. 100 000 $. Rynek nieruchomości i kurs dolara zweryfikowały tą liczbę boleśnie. W końcu mieszkania nie sprzedałem, ale je wynająłem, jak wielu innych w tych czasach.

Pobawmy się więc sprawdzając, co można dzisiaj kupić za 100 000 dolarów. Otóż:

40 samochodów marki Tata Motors lub 1 (słownie: jeden) Chevrolet Corvette ZR1, albo
500 szt. telefonów iPhone, albo
domek w Kenmore w stanie Nowy Jork
lub też 48-metrowe mieszkanie w Krakowie

Powyższa kwota pozwala także na adopcję na odległość 15 dzieci z krajów Trzeciego Świata, obejmującą pełne wsparcie przez 19 lat (od 6 do 25 roku życia).

Potencjał jak widać kuszący. Jeżeli chodzi o pieniądze do zdobycia, przy wielocyfrowych liczbach wyobraźnia pracuje. Weźmy Lotto. Dwudziestomilionowa kumulacja przyciąga nawet racjonalistów, którzy kupują los wiedząc, że to wydatek beznadziejny. Ale te kilka godzin, które dzieli wypełnienie kuponu od momentu wieczornego losowania, zamienia się często w przyjemny seans wyobrażonych luksusowych podróży i innych odsłon beztroskiego życia milionerów. To jeden z powodów, dla których pieniądz wzbudza emocje, u niektórych nieporównywalne z niczym innym.

Mieszkańcy Europy Środkowej, wstępując w podchwytliwy kontekst kapitalizmu, chcąc nie chcąc nauczyli się mówić o pieniądzach, tj walczyć o nie i je liczyć. Mam jednak wrażenie, że ten olbrzymi przecież temat nie jest właściwie eksploatowany. Dlatego też będę podejmował go w swoich notkach.

Motywacja

2010-02-27T16:07:00.002+01:00

http://www.flickr.com/photos/cupcakesforclara/415838873/in/photostream/

Nie jestem ekspertem, ale entuzjastą. Nigdy nie zarobiłem wielkich pieniędzy, żyję na przeciętnym poziomie, pracuję na etacie. Kilka lat po studiach, ciągle na dorobku. Pewnie dla niektórych jestem ostatnią osobą, której pasuje pisanie bloga o tematyce finansowej. Kręci mnie ta świadomość.

Zastrzegam więc, że nie występuję tu z pozycji mentora, ale osoby, która dzieli się procesem uczenia. Jednocześnie przyświeca mi cel zaznaczenia w modnej tematyce drogi do niezależności, wolności i szczęścia niedocenianego wystarczająco wątku zrównoważonego rozwoju. Mam także ambicję podniesienia zalet sceptycyzmu w swoich tekstach.

Zakładam bloga specjalistycznego po części dlatego, że sam już nie czytam blogów prywatnych, opierających się na dowolności tematycznej, która sprowadza się do prezentacji różnych osobistych anegdot. Nasyciłem się tymi wynurzeniami, życie internetowe też wzbogaciło się bardzo i zmieniło swój model.

Jednocześnie wcale nie chcę unikać wątków osobistych. Będę do nich powracał dla zachowania zasady uczciwości, nadania tekstom pomagającego w czytaniu subiektywnego zabarwienia, zaspokojenia ciekawości czytelnika wreszcie. Zacznę właśnie od osobistego wynurzenia.

Przebywanie w magmie kiepskiej płynności finansowej doprowadziło mnie do wzmożonego zainteresowania tematem zarabiania, oszczędzania, budowania biznesu, inwestowania, organizacji czasu i efektywności. Być może lubość w poznawaniu wiedzy przerosła autentyczne stosowanie przeczytanych prawd i porad, tym niemniej wiele z nich zastosowałem. Często zgadzały się z tym, do czego doszedłem wcześniej, zwykle z działaniami podjętymi intuicyjnie. Ale najlepsze są te porady, które nie znajdują odzwierciedlenia w intuicji, które zaskakują. Jest ich niemało, i takie chcę przede wszystkim przytaczać na blogu.

Powodem otwarcia strony było też przeświadczenie, że w finansowej blogosferze przewagę mają witryny mówiące o tym, jak zdobywać pieniądze, a bardzo mało o tym, jak nimi mądrze zarządzać i przekuwać w wartość. To przeświadczenie zmodyfikowałem – nie wiem czy bardziej dlatego, że zacząłem trafiać na lepsze strony, czy dlatego, że coraz więcej ich zaczęło się pojawiać.

Na koniec jeszcze jedno wyjaśnienie. Postanowiłem pisać po polsku, ponieważ w języku angielskim powiedziano już wszystko :) Ale poważnie: zalew angielskich tekstów tematycznych jest ogromny, lecz często nie odpowiada naszym warunkom – autorzy piszą o amerykańskim systemie, stylu życia, instytucjach – wiele z tego trzeba przerobić na nasze otoczenie, różniące się często ogromnie. Zresztą żyję tu, mówię w tym języku, i w nim właśnie jestem w stanie stworzyć największą wartość.

Właśnie, wartość – to ona będzie bohaterem bloga. O czym w kolejnych notkach.